1946.

Britanski premijer Vinston Čerčil u Cirihu poziva na stvaranje Ujedinjenih Država Evrope

1949.

Osnovan Savjet Evrope

1950.

Šumanova deklaracija – Francuski ministar spoljnih poslova Robert Šuman 9. maja predložio udruživanje industrija uglja i čelika Francuske i SR Njemačke, otvoreno za sve demokratske države Evrope, kojim će rukovoditi evropska institucija. Plan odobrila Skupština Savjeta Evrope.

1951.

Pariški ugovor o uspostavljanju Evropske zajednice za ugalj i čelik (ECSC) potpisuju Francuska, Njemačka, Italija, Belgija, Holandija i Luksemburg.

1953.

Prvi “evropski porez” za ECSC

1957.

Rimskim ugovorima navedenih zemalja osnovana je Evropska ekonomska zajednica (EEZ)i i Evropska zajednica za atomsku energiju (EURATOM).

1959.

Austrija, Danska, Norveška, Portugalija, Švedska, Švajcarska i Velika Britanija utvrdile sporazum o slobodnoj trgovini (EFTA).

1962.

Početak zajedničke poljoprivredne politike EEZ-a. Carine između članica smanjene su za 50%.

1967.

Tri evropske zajednice stapaju se u jedinstvenu Ekonomsku zajednicu (EZ) sa zajedničkim tijelima.

1968.

Ostvaruje se carinska unija unutar EZ-a, 18 mjeseci prije roka predviđenog Rimskim ugovorima.

1970.

 EZ dobija obračun za svoje funkcionisanje, od carina na poljoprivredne proizvode i 1 posto poreza na dodatnu vrijednost, koji se na jedinstvenoj osnovi prikuplja u zemljama članicama.

1971.

VERNEROV PLAN – Prihvaćen projekat luksemburškog premijera Pjera Vernera prema kojem je trebalo da se Evropska ekonomska i valutna unija postupno ostvari već do 1980. godine.

1973.

Danska, Irska i Ujedinjeno Kraljevstvo pristupaju EZ-u.

1974.

ECU (European Currency Unit) – ZAJEDNIČKA EVROPSKA VALUTNA JEDINICA, sastavljena kao obračunska korpa evropskih valuta, čiji međusobni odnosi (kurs i udio u korpi, prema ekonomskoj snazi zemlje) su se u međuvremenu više puta i mijenjali. Prema stanju odnosno kursu 31. 12. 1998. utvrđeni su odnosi participirajućih valuta prema euru, koji je zamijenio ECU, u odnosu 1 : 1.

1979.

 Uveden Evropski monetarni sistem (EMS), u koji je uključeno osam članica EZ-a (sve osim Velike Britanije). Osnovu čini kursni mehanizam, s polaznim odnosima valuta prema ECU-u. Međusobni kursevi valuta tih zemalja mogu varirati u rasponu do +/– 2,25 posto, a utvrđeni intervencijski i kreditni aranžmani štite od većih kursnih promjena. Nekim zemljama izuzetno je dopušteno, u razdoblju prilagođavanja, i odstupanje do +/-6%. Zbog većih valutnih potresa (u kojima su italijanska lira i u međuvremenu uključena britanska funta ispale iz kursnog mehanizma),a 1993. raspon se morao proširiti do +/– 15 posto).

1981.

 Grčka se priključuje EZ-u.

1986.

U EZ se uključuju Španija i Portugalija, tako da broj članica raste na 12. Nekoliko mjeseci poslije prvi put se javno zavijorila evropska zastava sa 12 zvjezdica.

1989.

Španija se uključuje i u Evropski monetarni sistem.

1989.

DELOROV IZVJEŠTAJ – Predsjednik Evropske komisije Žak Delor predložio “bijelu knjigu” konkretnih mjera za uspostavljanje jedinstvenog evropskog tržišta, na osnovu koje je utvrđeno stvaranje Evropske ekonomske i monetarne unije (EMU) u tri faze.

9.11.1989.

Pad Berlinskog zida

20.6.1990.

EZ i EFTA formalno počinju pregovore o stvaranju Evropskog ekonomskog prostora (EEA)

1.7.1990.

Počela 1. faza stvaranja EMU: ukidanje preostalih prepreka slobodnim tokovima kapitala i usklađivanje ekonomske, novčane i fiskalne politike u EU.

3.10.1990.

Ujedinjenje Njemačke

7.2.1992.

Potpisani UGOVORI U MASTRIHTU – Najvažniji kriterijumi za ulazak u Evropsku ekonomsku i monetarnu uniju su sljedeći:

• stopa inflacije koja koja ne prelazi 1,5 više od prosječne inflacije tri zemlje s najnižom inflacijom u EU;
• obračunski deficit ne smije premašivati 3 posto bruto društvenog proizvoda;
• javni dug ne smije biti veći od 60% bruto društvenog proizvoda (kasnije prilagođavanje: ili se mora smanjivati prema toj granici, ako je iznad nje)
• oscilacije kursa tokom najmanje dvije godine ne smiju prekoračivati raspon utvrđen u Evropskom kursnom mehanizmu;
• dugoročne kamatne stope (12-mjesečni prosjek) ne smiju za više od 2% premašivati prosjek tri članice s najvećom stabilnošću cijena.

4. 4. 1992.

Portugalski eskudo ulazi u EMS.

1. 1. 1993.

Početak djelovanja JEDINSTVENOG TRŽIŠTA.

1. 11. 1993.

Mastriški ugovori stupaju na snagu, a EZ time prerasta u Evropsku uniju (EU).

1. 1. 1994.

Počinje 2. faza valutne unije – osnovan EVROPSKI MONETARNI INSTITUT, preteča Evropske centralne banke. Povećava se nezavisnost nacionalnih centralnih banaka, zabranjuje se finansiranje orbačunskog deficita iz monetarnih izvora.

1. 1. 1995.

Austrija, Finska i Švedska priključuju se EU. (Uprkos uspješno okončanim pregovorima, Norvežani su referendumom odbili ulazak u EU.)

15/16. 12.1995

Na zasjedanju Evropskog savjeta (šefovi država i vlada članica EU) u Madridu odabrano ime buduće zajedničke valute – euro.

14. 10. 1996.

Finska marka uključuje se u EMS, a mjesec dana poslije i italijanska lira ponovo ulazi u EMS.

16. 3. 1998.

Grčka drahma ulazi u EMS.

2/3. 5. 1998.

Evropski savjet utvrdio koje zemlje ispunjavaju kriterijume za ulazak u EMU i uvođenje eura.

1. 6. 1998.

Počinje s radom Evropska centralna banka (ECB), koja zajedno s nacionalnim centralnim bankama zemalja EU čini Evropski sistem centralnih banaka. Osnovni cilj djelovanja: stabilnost cijena.

31. 12. 1998.

NEOPOZIVO FIKSIRANJE KURSA nacionalnih valuta članica EMU prema euru.

1. 1. 1999.

Počinje 3. faza EMU, uvođenjem eura kao BEZGOTOVINSKOG NOVCA u 11 zemalja: Austriji, Belgiji, Finskoj, Francuskoj, Irskoj, Italiji, Luksemburgu, Holandiji, Njemačkoj, Portugaliji i Španiji. Računi se mogu voditi u euru ili u nacionalnoj valuti (po izboru vlasnika računa), a cijene isticati istovremeno u nacionalnoj valuti i u euru.

1. 1. 2001

I Grčka se priključuje EMU.

1. 1. 2002.

U opticaj ulaze NOVČANICE I KOVANICE EURA – ostvaruje se konačno uvođenje jedinstvene evropske valute 12 zemalja članica Evropske valutne unije. Oko 300 miliona Evropljana ima zajednički novac.